वासनांध आणि मध्यमवर्गीय : पत्रकार हेमंत जोशी 

या कठीण अशा कालखंडात आम्ही समस्त पुरुष मंडळींनी नेहमीच्या विकृत सवयींना बाजूला न सारणे म्हणजे पुढले संकट आपल्या स्वतःवर ओढवून घेण्यासारखे ते नक्की आहे कारण आज तुम्ही गैरफायदा घेताहात त्यामुळे उद्या परमेश्वर तुम्हाला त्याच पद्धतीने अडकवल्याशिवाय राहणार नाही. काम वासनांना दूर ठेवून सहकार्य करणारे फार कमी आजूबाजूला दिसतात ज्यांना त्यांना एखाद्याला मदत केल्यानंतर काम वासनेचा मोबदला म्हणून हवा आहे किंवा ज्यांना असे मदत सहकार्य करणारे अमुक एखादे कुटुंब असते अशा कुटुंबांना केलेल्या तुटपुंज्या सहकार्याचा मोठा मोबदला विविध रूपात हवा असतो आणि त्यासाठी त्यांना सहकार्य करणारे विकृत वासनांध पुरुष तद्दन स्वतःची खोटी माहिती देऊन समोरच्यांना उगाच इम्प्रेस करताहेत उलट त्यातून मदत तर होत नाहीच उलट एखादे कुटुंब आणि तरुण भोळ्या स्त्रिया अशा बदमाश पुरुषांच्या जाळ्यात अलगद अडकतात. फेसबुक वर स्वतःचे वेगवेगळ्या ट्रिक्स वापरून जाळ्यात इतरांना ओढणारे स्त्री पुरुष आपले छान छान फोटो टाकतात स्वतःबद्दल नको तेवढी खोटी माहिती पुरवून आम्ही श्रीमंत कसे असा भास निर्माण करून अबलांना अलगद जाळ्यात ओढतात त्यानंतर त्यांचे शारीरिक शोषण करून अशा स्त्रियांना भविष्यात अधिक, मोठ्या अडचणी निर्माण करून हे बदमाश मोकळे होतात. हे अतिशय कठीण दिवस पुण्य पदरात पाडून घेण्याचे तयामुळे लिंगपिसाट पुरुषांनी कृपया आपली नजर आणि नियत साफ ठेवून सहकार्य मागायला येणारी आलेली आपली आई बहीण आहे या भावनेने जर मदत केली तर मला खात्री आहे अशा पुरुषांनी आजतागायत केलेली अशाप्रकारची पापे नक्की धुवून निघतील. खरेच या राज्यातले फक्त मध्यमवर्गीय खूप खूप चिंतेत व अडचणीत आहेत त्यांच्या पाठीशी मनापासून उभे राहण्याची खरी गरज आहे. पण तसे फारसे घडतांना दिसत नाही कारण मध्यमवर्गीयांचा कणा त्यांच्या घरातली साफसुथरी तरुण स्त्री असते आणि मदत करणारे तिच्या चेहऱ्याकडे नव्हे तिच्या पायांकडे नव्हे तर तर तिच्या छातीकडे बघून तिला मदत करतात जे अत्यंत वाईट घडते आहे. सरकारने तर जसे गरिबांचे आर्थिक प्रश्न या कठीण दिवसात बऱ्यापैकी सोडवले आहेत ते तसे प्रश्न त्यांनी या मध्यमवर्गीय मंडळींचे सोडवावेत अशी माझी उद्धव सरकारला केंद्र सरकारला कळकळीची विनंती आहे…

राजकीय उखाळ्या पाखाळ्या काढण्याचे हे दिवस नाहीत त्यामुळे राजकीय पत्रकारिता हा माझा मूळ पिंड काही दिवस बाजूला ठेवून काही सामाजिक भान जपता येईल का, आपल्या लिखाणातून ते कसे प्रभावी मांडता येईल याकडे सध्या माझे लक्ष आहे. नोकऱ्या, व्यवसाय, प्रोफेशन्स, शिक्षण, घेतलेली विविध कर्जे, गेलेल्या नोकर्या, थांबलेले शिक्षण, किंवा या दिवसात मिळणारे तुटपुंजे वेतन, घरातली आजारपणे किंवा कोरोनाचा शिरकाव त्यातून कोलमडलेली या घरातली अर्थव्यवस्था या सगळ्यात मध्यमवर्गीय अतिशय अतिशय खूप खूप खुपच होरपळून निघाला आहे, काय करावे हे त्यांना कळत नाही त्यातून अनेकांना व्यसने जडली आहेत किंवा नैराश्येने ग्रासले आहे काहीतरअंथरुणाला खिळले आहेत आणि काही कुटुंब सदस्य तडकाफडकी देवाघरी निघून गेले आहेत अशा महा कठीण कालखंडात ज्या मध्यमवर्गीयांकडे मोठे दुर्लक्ष झालेले आहे त्यांना खरेतर या कठीण प्रसंगातून कोणीतरी बाहेर काढण्याची खरी आणि नितांत गरज आहे आवश्यकता आहे पण सरकारचे आणि इतर दानधर्म करणाऱ्यांचे राज्यातल्या या त्रासलेल्या मध्यमवर्गीय लोकांकडे अजिबात लक्ष नाही त्यामुळे त्यांची मोठी हेळसांड होते आहे. या राज्यातले बहुतांश बदमाश विकृत पुरुष मंडळी या मध्यमवर्गीय मंडळींचा ओळखीतून किंवा सोशल मीडियाच्या माध्यमातून मोठा गैरफायदा घेताहेत जी अत्यंत चिंतेची बाब आहे. ज्यांना आपण सहकार्य करतो आहे मदत करतो आहे ते करून या कानाचे त्या कानाला कळू न देता बाजूला व्हायचे असते पण तसे अजिबात घडतांना दिसत नाही याउलट बहुतेक वासनांध पुरुष मंडळी महत्वाची दैनंदिन कामे बाजूला ठेवून एखादे सावज जाळ्यात अडकते का जसे मासे पकडणारे नदीच्या काठी कित्येक तास बसलेले असतात त्यापद्धतीने हे अति कामांध पुरुष त्या सोशल मीडियावर जाळे टाकून वेगवेगळ्या क्लुप्त्या लढवतांना दिसतात. शेवटी अत्यंत महत्वाचे म्हणजे जे मी माझ्या घरात देखील सांगतो कि जेव्हा तुमच्याकडे पैसा येतॊ तेव्हा तो साठवून ठेवायचा असतो पण अलीकडे या मध्यमवर्गीय घरातल्या अर्धवट विचारांच्या तरुण तरुणींना पाश्चिमात्य विचारांनी इम्प्रेस केले असल्याने त्यांना सेव्हिंग या महत्वाच्या शब्दाचा प्रामुख्याने विसर पडला असल्याने देखील या महामारीत त्यांच्यावर हे कठीण क्षण ओढवले आहेत. आपण जगणे आणि इतरांना जगवणे हे या दिवसात अत्यंत महत्वाचे असे वाक्य आहे असे मला वाटते…